Toerski 7: La Grande Vanne

Voor de laatste dag van onze toerski week zijn de weersverwachtingen gunstig. 's Ochtends zon, en 's middags wat bewolking. Daarom maar vroeg begonnen, om niet in de bewolking te hoeven afdalen.

Doel van vandaag: La Grande Vanne, een berg achter het skigebied van Chamrousse, een half uur à 3 kwartier rijden vanaf Grenoble.
In dit gebied zijn verschillende toerskitochten te doen, en wij kozen voor een lange tocht vanaf het langlaufgebied bij Chamrousse op 1650 meter hoogte.



's Ochtends dus eerst een klein stukje over de langlaufloipes, waar wij alleen waren met drie vroege vogels die gingen langlaufen. De weersverwachting klopte gelukkig, geen wolk aan de lucht!!



Na de langlaufloipes ging het eigenlijk helemaal vlak over een bospad, we stegen nauwelijks.



Het bos lag er prachtig bij - helemaal stil en op sommige bomen een klein laagje opgevroren sneeuw.



Af en toe moesten we een klein beekje oversteken om ons pad te vervolgen.



Heerlijk zo 's morgens in het bos.



Na een tijdje begonnen we wat meer te stijgen, en kregen we steeds mooiere uitzichten te zien...







Wat een dag! Hoewel we pas even op weg waren, was de dag nu al geslaagd. Super mooie omgeving, heerlijk weer, wat wil je nog meer?







En de verwennerij hield niet op, want hoe hoger we kwamen hoe dikker het laagje verse poeder op de wat hardere sneeuw eronder...





Na enige tijd kwamen we aan bij een meertje, Lac Achard, dat in een mooie kom ligt.



Op bovenstaande foto zie je op de bergrug nog het bergstation van één van de stoeltjesliften van Chamrousse.



Doordat we door verschillende dalletjes liepen, waren de uitzichten steeds weer anders.







Deze dag kwamen we wat meer mensen tegen. Doordat we zo dicht bij het skigebied van Chamrousse waren ook wat meer mensen die eerst met de lift omhoog gegaan waren om vervolgens wat van de verse poeder te pakken.
Op onderstaande foto lopen drie boarders de graat op.



Ondanks deze relatieve drukte (we zijn misschien tien mensen tegengekomen) bleef het genieten...





Op onderstaande foto zie je het beoogde einddoel van onze tocht. Van de berg die je voor je ziet wilden we de linker top bereiken.



Echter, doordat we ons wat hadden verslikt in de afstand die het was (weinig hoogtemeters, maar veel verticale meters), waren we wat aan de late kant, en hadden niet zo'n behoefte meer de berg op te gaan. Daarom zijn we doorgelopen tot het colletje (Col de Lessines) voor het Cirque de La Vanne, waarvan de Grande Vanne één van de toppen is.

Daar was het tijd voor eten en drinken. Hoewel de zon behoorlijk scheen, waaide er hier een akelig koud windje. Dus wel even de jas aan moeten doen om niet teveel af te koelen.



Met het inschenken van de thee moest je je beker niet onder de kan houden, want dan waaide alles er naast...



Toch wel een mooier uitzicht dan dat ik op het werk tijdens lunch heb...



Omdat het laatste stuk van onze tocht nauwelijks stijging kende, moesten we terug eerst een stuk met stijgvellen aan.
Op de Col de La Botte konden we deze uitdoen en skiën.



Het was eigenlijk jammer dat we terug moesten, zo genoten we van deze dag. Maar de sneeuw die we terug hadden was super. Boven lag zeker een 15 á 20 centimeter poeder, die ondanks de zon niet te dik geworden was.

Toen we weer in het bos kwamen werd het skiën een stuk uitdagender...







We moesten bomen, rotsen en wandelaars ontwijken. Dit schoot dus niet zo heel veel op. Maar om toch wat sneller terug te komen konden we ook een stuk over een licht dalende langlaufloipe skiën, waar de langlaufers ons stijgend tegemoet kwamen.
Ik geloof dat we er behoorlijk wat aan het schrikken hebben gebracht toen we in volle vaart het bos uit kwamen jakkeren die loipe op... Verschrikt keken ze op, en de meesten probeerden ons ook wat te zeggen (of was het schelden?), waarop we reageerden met een big smile op ons gezicht en "Bonjour".

Al met al echt een heerlijke dag gehad. De route was qua hoogtemeters niet zo uitdagend, maar qua weer en landschap de mooiste van de week! Een prachtige afsluiting.

Tot slot was het tijd voor een welverdiende goudgele pretcilinder bij de langlaufloipes.



Tsja, en dan heb je er een week toerskiën op zitten... Wat vond ik er nou eigenlijk van?
Allereerst vind ik toerskiën moeilijk te vergelijken met pisteskiën. Bij het laatste ligt voor mij de nadruk op lekker naar beneden jakkeren, af en toe wat buckels naast de piste of onder de lift pakken, maar vooral: skiën.

Met toerskiën waren we toch het grootste deel van de tijd bezig met omhoog lopen. Dat is toch iets totaal anders: fysiek uitdagender, maar ook heel mooi. In alle rust - je komt maar heel weinig mensen tegen - door een fantastisch landschap omhoog lopen. Verder ben je je wat meer bewust van je eigen verantwoordelijkheid - als je je been breekt lig je niet binnen 5 minuten in een banaan en in een kwartier bij de dokter. Verder moet je goed oppassen voor lawines. Dat blijkt ook uit dit bericht op pistehors.com - twee dagen na onze tocht zijn twee zeer ervaren toerskiërs vlakbij omgekomen. Vijftig centimeter verse sneeuw, in combinatie met harde wind, zijn hun fataal geworden.

Het naar beneden skiën is een soort toetje op een mooie tocht, maar zeker niet het hoofdgerecht. En dat toetje valt soms ook tegen. Op de Chamechaude op die ijzige korst toch behoorlijk hard onderuit gegaan. Maar soms is het ook heerlijk: een laag verse poeder waar je als het ware overheen zweeft en zonder moeite je bochten maakt.

Mijn conclusie: ik wil zeker ook vaker toerskiën, maar ook blijven pisteskiën. Beide hebben zo hun eigen charmes. Waarschijnlijk dat we er volgend jaar een week lang met een gids op uit gaan, om toch wat meer techniek, en kennis van de sneeuw en lawines aan te leren.

Dit was in elk geval een prachtige introductieweek!

Toerski 6: Tête Noire du Galibier

Vandaag zijn we ook weer richting La Grave gereden, alleen in plaats van af te slaan naar Le Chazelet zijn we een stukje voorbij de Col du Lautaret (2058 meter) gereden. Het weer was niet al te best, het was behoorlijk bewolkt, hoewel richting Briancon de zon er veel vaker doorheen kwam. De Col du Lautaret schijnt wat dat betreft ook een soort van weer barrière te zijn.



We parkeerden voor de Tunnel du Rif Blanc (1950 meter hoogte), die op dit moment niet in gebruik was.



Waar wij de berg op zouden gaan lopen was het zelfs al enigszins mistig.



En steeds bleef richting Briancon de zon maar schijnen - om jaloers van te worden...



De tocht begon - zoals we inmiddels wel redelijk gewend waren - op opgevroren sneeuw. Hard, maar prima te belopen. Toen het wat meer begon te stijgen hebben we de harsijzers maar weer omgedaan, want we kregen zonder te weinig grip op de sneeuw.

Op een gegeven moment werd het wel erg mistig.





Dit deed ons wel twijfelen om door te gaan - als het te mistig wordt bij het naar beneden skiën, zou het op z'n minst niet leuk worden, maar waarschijnlijk ook wat te gevaarlijk. Omdat we op een vlak en goed beskibaar stukje stonden toen het zo mistte toch zijn we toch maar doorgegaan. Met mist zou dat stuk toch goed te skiën zijn, dus we zouden ons er niet mee in gevaar brengen. Bovendien was er wel voorspeld dat het weer een mengelmoes van van alles zou zijn: mist, sneeuw, en zon.
De zon hebben we helaas niet al te vaak gezien deze dag...

In elk geval klaarde het weer behoorlijk op toen we aan een steilere stukje klimmen moesten beginnen, dus zijn we maar doorgegaan.

Ondanks dat de mist niet zo erg was, was het zicht toch behoorlijk matig: heel weinig contrast, slecht te zien hoe de helling precies liep.



Bijna boven leek het nog even op te klaren, maar dit was het meeste blauw dat ik deze dag gezien heb...



En tsja, om de traditie maar voort te zetten: ook vandaag de top niet bereikt... Het werd pittig steil, en we begonnen weer behoorlijk weg te glijden, dus we waren wat bang lang te doen over de laatste 40 hoogtemeters. Verder waren we niet zo zeker over het afdalen - zouden we voldoende zicht hebben?
Dus maar de stijgvellen afgedaan, en op 2750 meter de afdaling ingezet.



Ons stijgspoor lag er nog maagdelijk bij - vandaag, net als gisteren, niemand tegengekomen.





Boven bij het afdalen hadden we lekkere poeder, maar hoe lager we kwamen hoe ijziger het werd. En in dat ijs ook nog van die door de wind geblazen ribbels. Echt relaxed skiet dat niet, en al helemaal niet met één voet die door een blaar van 2 cm doorsnede geteisterd werd. Al dat gestuiter over die ribbels deed behoorlijk pijn.

Dat vond ik trouwens wel een nadeel van mijn gehuurde schoenen (Scarpa's) - ze zaten net niet goed en aan beide voeten heb ik behoorlijke blaren gehad. Wat daar trouwens goed tegen hielp was de Franse variant van de blarenpleister Compeed. Die had ik er deze avond opgeplakt, en de volgende dag geen last meer van. Had ik veel eerder moeten doen, want vanaf de tweede dag had ik die blaren al. En wonder boven wonder bleef de pleister ook nog zitten aan mijn voet in die doornatte snelkookpan ook wel genaamd skischoen. Want ik had geen last van koude voeten, zal ik maar zeggen.

Tot slot van dit verslag nog een mooi plaatje, geschoten tijdens het afdalen.

Toerski 5: La Petite Buffe

Vanwege de matige sneeuw op de Chamechaude, die je eerder ijs kon noemen dan sneeuw, hadden we besloten het wat hoger op te zoeken. Het doel werd La Petite Buffe, een top van 2680 meter hoog, bereikbaar vanaf een parkeerplaats op 1800m hoogte. Op deze hoogte zou het de afgelopen dagen niet geregend moeten hebben, dus we hoopten op wat zachtere sneeuw.
Hiervoor reden we in zo'n anderhalf uur naar Le Chazelet, een dorpje iets boven La Grave, de "achteringang" van Les Deux Alpes en erkend poederparadijs. Dit was zo'n anderhalf uur rijden vanuit Grenoble.
Le Chazelet is een klein dorpje met een klein skigebiedje met een paar slepertjes en misschien een stoeltje. Om de tocht te beginnen moesten we eerst een stukje afdalen naar een smal bruggetje, waarna we echt omhoog zouden gaan.



Dat het een mooie dag zou worden was meteen al duidelijk: Le Grand Bleu aan de hemel...



Ondanks de grotere hoogte van vertrek, was de sneeuw niet overal even goed. Op deze zuidhelling aan het begin van de tocht kwam het gras alweer door de sneeuw heen.



De sneeuw was op dit stuk van de route ook niet echt zacht te noemen - de dooilaag van gisteren was opgevroren, en de zon had zijn ontdooiende werk nog niet gedaan.

Na een tweehonderd meter te zijn gestegen zag je de parkeerplaats met onze auto goed liggen.



Vanaf de hele route hadden we uitzicht op de Meije, de 4000 meter hoge berg aan wiens voet La Grave ligt.



Het begin van de route was niet al te moeilijk. Maar door de ijzige sneeuw moesten we op een wat steiler stuk wel onze harsijzers gebruiken om niet weg te glijden. Dit werkte uitstekend. Hierna even een theepauze gehouden. Tijd voor een fotootje van mezelf samen met m'n kameraad de zon...



Hierna volgden we een tijd lang een bijna vlakke graat - veel lopen en weinig hoogte winnen. Lekker relaxed, alle gelegenheid om om je heen te kijken en te genieten van het mooie weer en het prachtige landschap.



Aan onze stijgsporen op onderstaande foto zie je dat de sneeuw nog redelijk hard was: geen diepe afdruk van onze ski's in de sneeuw.



Op het vlakke stuk, iets voor de klim naar de top, even lekker in het zonnetje wat gegeten en gedronken.



De sneeuw was hier al wat meer poederachtig, ik zakte er zo'n 30cm in weg. Op de achtergrond van onderstaande foto zie je de Meije. Het viel me op dat de gletsjers van de Meije niet zo heel hoog liggen. Waarschijnlijk aan zijn ligging als noordhelling te danken.



Na deze lunchpauze zijn we verder gegaan voor de laatste beklimming naar de top. Zo'n 40 hoogtemeters voor de top hebben we echter maar besloten om te keren. We vertrouwden de sneeuw hier niet helemaal - op een keiharde ijskorst van een centimeter of 5 dik lag een laag poederachtige sneeuw van een centimeter of 15.
Behalve dat we de sneeuwlaag niet vertrouwden in verband met lawinegevaar, was het ook erg lastig omhoog lopen - je kreeg nauwelijks grip op de ijslaag onder de poeder.

Dus maar besloten om te keren. Tsja, daar sta je dan op een ijzige helling die in een skigebied rood of zwart zou zijn, en moet je je ski's uitdoen om de stijgvellen eraf te halen.

Ski's dus om de beurt uitgedaan, zodat ik er altijd één in de sneeuw had, en m'n vrije voet zover mogelijk het ijs in getrapt. Alles wel een beetje voorzichtig doen, want het is niet prettig als op dat moment je ski of je rugzak naar beneden glijdt. Het vervelendste moment vond ik het weer aantrappen van de ski's - je moet toch wel kracht zetten om je schoen in de binding te krijgen, en dat is wel wat lastig om gecontroleerd te doen als je op zo'n lastige plek staat.

Maar na een paar minuten klooien was het zover: afdalen. Hierboven was het echt superlekkere poeder! Wat een verschil met dat ijs op de Chamechaude! Zonder veel kracht te zetten draai je een bocht, op de poeder die onder je vandaan stuift. Heerlijk! Een ongerepte helling (we zijn deze dag niemand tegengekomen) ligt aan je voeten...



De enige sporen op de berg ons stijgspoor en onze downhill sporen.



Nog even een fotootje richting La Meije, met Sjaak al een stuk lager doorgeskied.



Een mooie berg die Meije. Op onderstaande foto zie je ook het gletsjer ijs.



Zulke lekkere poeder als boven op de berg hadden we niet de hele afdaling, maar de ijslaag waar we vanmorgen op waren gelopen was gelukkig inmiddels al ontdooid, en met dat laagje soep erop skiet het ook uitstekend.

Nadat we weer bij de auto waren aangekomen hebben we nog even biertje gedronken in La Grave, dat al in de schaduw lag. Hieronder zie je het traject van het eerste deel van de lift omhoog.



Al met al een mooie dag - niemand tegengekomen onderweg, en echt supermooi weer!

Toerski 4: selecteren van de tocht

Bij het toerskiën moet je je wat beter voorbereiden dan bij een dagje de piste af tetteren. Je wil geen slecht weer krijgen tijdens je tocht, en je moet de risico's van lawines zoveel mogelijk beperken.

Weersverwachting
Daarom bekeken we eerst de weersverwachting voor de volgende dag. Daarvoor gebruikten we de site van Météo France (de Franse KNMI) en Calepin (site van een weeramateur) voor het weer.

Lawineberichten
Météo France geeft ook de officiële lawineberichten uit, en informatie over de sneeuw buiten de pistes. Hier bijvoorbeeld voor de Isère regio. De informatie die je daar vindt is best uitgebreid - vaak wordt er een onderscheid gemaakt voor het lawinegevaar per hoogte, en per oriëntatie van de helling.

In de week dat wij aan het toerskiën waren was het lawinegevaar onder de 2100m bijvoorbeeld een stuk lager dan boven de 2100m, omdat het wat had geregend onder de 2100m, waardoor het sneeuwpak beter gestabiliseerd was dan hoger, waar wat verse poeder lag.

Je kan er ook de hoogte vinden waarop de sneeuw een dicht be-ski-baar pak vormt - dit voor noord- en zuidhellingen. Bij zuidhellingen is dit gauw een paar honderd meter hoger dan bij noordhellingen.

Keuze van de tocht
Met behulp van deze informatie gaan we dan een tocht selecteren. Dankzij het weerbericht, lawinebericht en de sneeuwhoogtes (die je zelf ook ervaren hebt bij je tocht op die dag) weet je vaak wel een beetje waar je de tocht wilt gaan maken.
Het selecteren deden we met behulp van wat boekjes, waarvan ik op dit moment de naam even niet weet. Hier staat wat basisinformatie over de route: het hoogteverschil, de zwaarte van het omhoog lopen, de moeilijkheid van het skiën. Aangezien wij nog niet al te ervaren zijn, kozen we de makkelijkere tochten.
Behalve deze korte info op basis waarvan je de tocht selecteert, staat er een grof kaartje van de te volgen route, en een wat uitgebreidere beschrijving. Als je op basis van deze info denkt dat dit de tocht is die je wil maken is het zaak om de kaart erbij te pakken.

Kaart
Het IGN, het Franse geografische instituut, heeft mooie gedetaileerde kaarten van heel Frankrijk. Die zijn erg handig, en we hadden er altijd één bij ons van het gebied waar we de tocht gingen maken. De beschrijvingen in de boekjes verwijzen ook naar deze kaarten, die een schaal van 1 : 25 000 hebben.
De avond ervoor bekeken we al de in het boekje beschreven route op de kaart, zodat we alvast een idee hadden hoe we zouden moeten gaan lopen. In het algemeen waren de routebeschrijvingen erg duidelijk en hadden we geen twijfel over hoe te lopen.

Handig als hulp bij het kaartlezen onderweg is een hoogtemeter. Zelf had ik mijn Navman bij me, die de hoogte door middel van GPS bepaalt. Maar je hebt ook hoogtemeters die werken op luchtdruk - iets minder precies maar ook prima. Die moet je dan aan het begin van je tocht wel even 'ijken' op een punt waarvan je de hoogte precies weet.

Recente info over de route
Als laatste keken we vaak ook nog even op de site van Camp to Camp, waar veel informatie over toerski tochten te vinden is. Het leuke is dat toerskiërs er zelf ook informatie op kunnen zetten over een tocht die ze net gelopen hebben. Met een beetje geluk heeft iemand recentelijk de tocht gemaakt die je wil gaan doen, en heb je op deze manier actuele informatie over de condities op de route. Hier een voorbeeldje van zo'n beschrijving van een tocht.

Het is ook handig om een 'thuisblijver' op de hoogte te brengen van de tocht die je gaat maken. Wij stuurden altijd een SMSje met de tocht naar iemand die ook toerskiet, zodat die wist om welke route het precies ging. Als we ons dan niet voor een bepaalde tijd weer terug zouden melden, kon zij de reddingsdiensten waarschuwen.

Bovenstaand gedaan hebbende, konden we altijd met een veilig gevoel aan de tocht beginnen.

Tijdens de tocht beoordeelden we ook nog de situatie ter plaatse. Op een dag vertrouwden we de sneeuw niet meer op een redelijk steile helling - ongeveer 30 graden - en besloten we dus ook niet meer verder omhoog te gaan. Mijn vriend en ik hadden wat dat betreft gelukkig altijd dezelfde mening - better be safe than sorry...

Toerski 3: de Chamechaude

De derde dag, de maandag, was er geen goed weer voorspeld. We zijn weer naar de Col de Porte gereden, in de Chartreuse ten noorden van Grenoble. Hier waren we 's zaterdags al de Charmant Som op gelopen. Aan de overkant van het dal ligt een andere berg, de Chamechaude, die ook niet te moeilijk te beklimmen zou moeten zijn.

Aangekomen bij de Col de Porte stortregende het! Dus maar in een café een paar lekkere sterke espresso naar binnen getikt, in de hoop dat het wat op zou klaren. Dat was namelijk wel voorspeld...
Om een uur of half twee werd het eindelijk droog! Mooi weer was het nog niet echt.


Chamechaude vanaf Col de Porte


Chamechaude vanaf Col de Porte

Het eerste stuk van de route ging over een bijzonder papperige piste (sneeuw + regen = dikke pap) van een sleeplift die vandaag gesloten was. Het viel ons redelijk zwaar, dus na een meter of 300 te zijn gestegen zijn we maar even wat gaan uitrusten bij een schuurtje op de route.



Wat hoger op de berg was het ook een beetje mistig.




Maar gelukkig had Météo France ons niet voorgelogen; langzamerhand trok het een beetje open...



Eindelijk weer wat meer zicht!

Hoe verder we kwamen, hoe beter het weer werd. De mist leek langzaam op te lossen. Prachtig om te zien!









Liepen we eerst nog door de nat geregende soepsneeuw, hoe hoger we kwamen, hoe harder de sneeuw werd.



Bovenaan was de sneeuw zelfs behoorlijk ijzig. Dit leverde me meteen een lesje in nederigheid op - toen we naar beneden skieden ben ik wel een aantal keer gevallen. Tijd geleden dat ik zo klunzig ergens vanaf ben geskied!

Op een ijzig stuk ben ik nog head first de sneeuw ingedonderd. Mijn neus brak de ijslaag open, waarna mijn gezicht heerlijk in de onderliggende poeder terecht kwam. Argghhhh!

Als klap op de vuurpijl was de soepsneeuw beneden al opgevroren toen we naar omlaag kwamen, dus ook dat was een kwestie van je naar beneden laten stuiteren over een verspoorde ijsbaan...

Toch was het een erg mooie dag - het moment dat de wolken en mist verdwenen was gewoon prachtig.





Hoewel het dus qua skiën geen pretje was, was het wel behoorlijk leerzaam. Zo'n geprepareerde piste skiet echt een stuk makkelijker dan de natuurlijke sneeuw. Verder merk je ook dat de sneeuw heel erg varieert al naar gelang de hoogte, de oriëntatie van de helling, wel of geen bos, enzovoorts.

Al met al was ook dit een bescheiden tochtje - maar iets van 600 hoogtemeters overbrugd. Maar meer had ook niet gekund, gezien de late start.

Toerski 2: de uitrusting en oefenen met lawinepiepers

In dit stukje overzicht van de uitrusting die je gebruikt bij het toerskiën, en wat foto's van het oefenen met de lawinepiepers.

Ski's
De ski's die je gebruikt bij het toerskiën zijn wat lichter dan pisteski's, om het omhoog lopen niet al te zwaar te maken. Mijn Foils voor op de piste wegen zo'n 3 kilo per stuk; de toerski's van Kneisl die ik huurde wogen zo'n 2,4 kilo (inclusief binding).


Een kijkje in de keuken van een (toer)skiër

Op de foto zie je verschillende paren ski's en toerski's. V.l.n.r.: Dynamic toerski's, nog zonder binding; Atomic GS 9.21 piste ski's; Salomon 1080 Foil piste ski's; Hagan toerski's; Kneisl toerski's (waar ik op skiede); hele mooie Movement toerski's; en nog een ski.

Bindingen
De bindingen van toerski's hebben twee standen: een ski stand, net als bij piste ski's, maar ook een loopstand. In de loopstand kan je hiel vrij bewegen zodat je makkelijk omhoog kan lopen.
Verder heb je in de loopstand nog verschillende mogelijkheden om ervoor te zorgen dat je hiel een wat hoger rustpunt heeft, de zogenaamde 'steighulp', handig bij steilere stukken.


Toerski bindingen

Op de foto zie je verschillende toerski bindingen: die op de rode ski's zijn Diamir bindingen, die op de blauwe Silvretta bindingen, en die op de zwarte zijn van Dynafit. De laatste bindingen zijn het lichtst. De eerste twee hebben buizen die onder de schoen doorlopen, en je zet je schoen erin als op gewone piste bindingen. De Dynafits missen de buizen, en je zet je schoen er ook anders in dan in piste bindingen: aan het teen en hielgedeelte zitten kleine palletjes die in gaten in je schoen passen.

Niet alle toerski bindingen hebben stoppers - daarom maakte ik mijn ski's ook vast met koordjes om mijn skischoen.



Stokken
Met toerskiën gebruik je gewone skistokken. Tijdens het stijgen zet je deze wel in de sneeuw, maar het is niet zo dat je er echt gebruik van maakt zoals bijvoorbeeld bij langlaufen.

Stijgvellen
Om tijdens het stijgen niet naar beneden terug te glijden, gebruik je stijgvellen. Deze passen precies op je ski. Eén kant plakt aan je ski, en de andere kant is van een stof waarbij de haren één kant op staan. Naar die kant kan je dan niet terugglijden, maar de voorwaartse beweging gaat wel soepel over de sneeuw.

Wanneer je wil afdalen moet je deze van je ski's aftrekken en dubbel vouwen, zodat je ze in je tas kan stoppen zonder dat ze overal aan blijven plakken.

Vroeger waren de stijgvellen van dierenhuid gemaakt.

Harsijzers
Wanneer de sneeuw erg ijzig is, of de helling steil, heb je soms aan je stijgvellen niet genoeg - je glijdt terug. Dan moet je ook je harsijzers gebruiken. Harsijzers zijn hoefijzervormige stalen dingen, die om je ski passen. Je zet ze vast in de binding, zodat ze ook de omhoog-omlaag beweging maken wanneer je loopt, zodat je je ski makkelijk naar voren zet, en de ijzers zich bij het neerkomen in de sneeuw drukken.

Pieper
Aangezien je je buiten de gebaande pistes begeeft, is er een kans dat je in een lawine terechtkomt. Daarom draag je onder je buitenste kledinglaag een lawinepieper.


Lawinepieper 'DTS Tracker'

Standaard staat een pieper ingesteld op zenden. Dit zorgt ervoor dat je als je onder de sneeuw bedolven bent gevonden kan worden door iemand anders met een pieper. Deze laatste heeft zijn pieper dan in ontvangststand gezet. Dit betekent wel dat als hij in nog een lawine terechtkomt niet gevonden zal kunnen worden!

Iedere pieper die in ontvanststand staat geeft middels een geluidssignaal aan of je dichtbij of ver van het slachtoffer vandaan bent. De DTS Tracker geeft ook de richting aan waar je naartoe moet lopen om het slachtoffer te vinden. Dit komt omdat hij twee antennes heeft, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Ortovox F1 die maar één antenne heeft.


DTS Tracker

Op de foto zie je de DTS Tracker die aangeeft dat er rechtsvoor je op 2.8 meter afstand een slachtoffer ligt.

Sonde en schep
Als je pieper aangeeft dat je dichtbij het slachtoffer bent, ga je met je sonde in de sneeuw prikken om de plek waar het slachtoffer ligt precies vast te stellen. Hier ga je hem dan met je schep uitgraven.
De sonde is een soort van tentstok van een koepeltent, die je klein meeneemt, en dan kan uitklappen.

Oefenen met lawinepiepers
De tweede toerski dag wilden we de Grand Galbert op gaan vanaf Oulles, niet ver van Bourg d'Oisans, en eerst even oefenen met de lawinepiepers. Het weer was niet mooi, en vanwege verse papperige sneeuw was er ook veel lawinegevaar. Terwijl we aan het oefenen waren hoorden we diverse lawines van de bergen in de buurt afrazen.


Links van de struik zie je in de verte een kleine lawine

Dus uiteindelijk zijn we de berg niet meer op gegaan, maar hebben een uur of 3 met de piepers zitten stoeien.

We waren met z'n drieën: één begroef zijn pieper, waarna de anderen hem gingen zoeken. Slim als ik was had ik op een gegeven moment mijn pieper begraven terwijl hij niet aan stond! Handig! Het sneeuwveldje waar we oefenden was al aardig vertrapt door ons, dus zo makkelijk was het niet om hem terug te vinden. Ik begon inmiddels aardig te zweten van het geschep in de sneeuw, en de gedachte aan de 300 euro die het me zou kosten als ik hem niet terugvond, toen ik hem gelukkig weer vond...


Met sonde en pieper op zoek naar het 'slachtoffer'


De precieze lokatie vaststellen met de pieper

Op de terugweg van Oulles nog wat foto's geschoten vanaf het smalle en behoorlijk steile doodlopende weggetje waarmee je dit gehucht kan bereiken...









Hoewel het dus niet zo'n mooie dag was, hebben we hem wel erg nuttig besteed. Gaandeweg ging het zoeken steeds beter, bij de laatste pogingen hadden we het slachtoffer in een minuut of drie gevonden...

Toerski 1: de Charmant Som

Aansluitend aan mijn weekje in La Toussuire, ben ik op zaterdag doorgereden naar een vriend van me in Grenoble, om een weekje te gaan toerskiën, met zijn appartement in Grenoble als uitvalsbasis.

Het idee van toerskiën is dat je zelf ergens een berg op loopt en dan weer beneden skiet, zonder gebruik te maken van de liften en geprepareerde pistes van de skigebieden. Het omhoog lopen doe je op toerski's, ski's waarvan tijdens het lopen de hiel los zit, zodat dit wat prettiger gaat.

Grenoble was een goede uitvalsbasis, want het ligt prachtig tussen verschillende bergmassieven: de Vercors, de Belledonne, en het Grandes Rousses massief.

Na er 's ochtends te zijn aangekomen meteen naar een toerski winkel gegaan om materiaal te huren. Het materiaal dat je nodig hebt zijn toerski's, toerski schoenen, een lawinepieper, schep en sonde, stijgvellen en harsijzers. Bij hem om de hoek zat Clavel (Clavel, On a marché sur la Terre, 54 cours Jean Jaurès, 38000 Grenoble), een kleine gespecialiseerde zaak voor dit soort materiaal, waar ik voor 75 euro voor een week klaar was. Bijzonder goedkoop, want bij andere grote zaken ben je al gauw het dubbele kwijt voor deze uitrusting. Verder werd je er ook relaxed geholpen door vakkundige medewerkers.

Later zal ik iets meer over het benodigde materiaal schrijven, eerst nu wat over ons eerste tochtje.

Het doel van deze tocht was om met mijn vriend Sjaak en zijn vriendin Martien de Charmant Som te beklimmen. De Charmant Som is een bergtop van 1867 meter in de Chartreuse, ten noorden van Grenoble. Je parkeert je auto bij de Col de Porte, een colletje op iets van 1300 meter hoogte, waar ook een klein skigebiedje is, dat net zijn honderdjarig bestaan vierde. Gezien de lage ligging van het gebied zal het de komende honderd jaar niet halen vrees ik...

Het is een eenvoudig tochtje, omdat de route voor het merendeel over een ondergesneeuwde weg loopt. Een makkelijk begin dus.

Het was niet zulk mooi weer - nogal bewolkt en een beetje mistig. Ondanks dat het niet echt warm was, maar in het begin van de tocht wel iets boven het vriespunt, merkte ik dat je het van toerskiën écht warm krijgt. Mijn thermoshirt, ski pully en jas waren wat teveel van het goede...

Omdat we wat laat begonnen met lopen - tegen een uur of 3 - hebben we de top niet bereikt, omdat we anders in het donker terug zouden moeten gaan. Iets onder de top, na 500 hoogtemeters te zijn geklommen, hebben we even gepauseerd in de luwte van een afdak bij iets wat 's zomers een kaasboerderij is.


'Uitzicht' vanaf de kaasboerderij

Het was erg prettig om daar uit de wind en droog te kunnen zitten, want op die hoogte, net uit het bos, waaide het flink en het was ook iets begonnen te sneeuwen.


'Uitzicht' vanaf de kaasboerderij


Matig weer

De afdaling op de toerski's was meteen ook even wennen - het zijn wat kortere, smallere en minder gecarvede latten dan mijn geliefde Foils, dus dat ging nog wat klunzig.


Klaarmaken voor het skiën


Klaarmaken voor het skiën - de stijgvellen verwijderen


Kruis iets onder de top van de Charmant Som

Maar al met al een goede eerste dag om even te wennen aan het materiaal...